Stari apotekarski svet sa kraja 19. i početka 20. veka danas je sačuvan u Muzeju za istoriju farmacije na Farmaceutskom fakultetu u Beogradu. U glavnom holu nalaze se staklene bočice, porcelanske i keramičke posude, farmaceutski pribor i masivni drveni ormari sa fiokama punim sušenih lekovitih biljaka. Nekada su se lekovi stvarali znanjem farmaceuta, strpljenjem i prirodnim sastojcima.
Posebnu vrednost muzeja čine knjige. Najstarija je „Plantarium” iz 1582. godine. Čuva se i delo „Krojterbuh” Adama Lonicera, nastalo krajem 16. ili početkom 17. veka. Retka literatura je digitalizovana i dostupna javnosti, dok se originali čuvaju u posebnim uslovima.
Centralni deo postavke su visoki drveni ormari sa 380 fioka. Svaka nosi naziv druge biljke. Među njima je i salix alba – vrba, iz čije kore potiče supstanca na kojoj je zasnovan aspirin. Lek je razvijen 1899. godine u Nemačkoj i imao je ogroman značaj u vremenu bez antibiotika, naročito kod groznica, bolova i upala.
Izloženi su i alati za izradu tableta, posude za mešanje tečnosti i merni pribor. Na policama se nalazi zbirka lekova proizvedenih u prvim farmaceutskim fabrikama početkom 20. veka. U apotekama se nekada nije proveravala samo ispravnost lekova, već i kvalitet vode. Prve hemijske analize mineralnih voda, zapisane na srpskom jeziku, obavljene su 1836. godine u Kragujevcu.
Postavku dopunjuje nameštaj iz vršačke apoteke iz 1885. godine. Nakon Drugog svetskog rata inventar je sačuvan i restauriran, a kompletna obnova završena je 2020. godine. Danas muzej verno prikazuje kako je izgledala apoteka pre više od jednog veka.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Prolazak kroz muzejsku postavku nudi više od pukog razgledanja starih predmeta, to je susret sa vremenom u kojem je farmacija bila istinska umetnost lečenja, a poverenje u apotekara sveto pravilo. Čuvajući ove eksponate, Srbija ne zaboravlja plemenite početke nauke koja je kroz vekove, spajajući prirodu i ljudski um, neumorno radila na spasavanju života i ublažavanju ljudske patnje.
Piše: Stefan Bogdanović
