Na obroncima planine Ozren, iznad Sarajeva, trava danas prekriva ruševine doma porodice Antonić. Teško je zamisliti da je iz tog krša, sa imanja koje stariji i dalje zovu Antonića ograda, potekao čovek koji je početkom 20. veka dominirao evropskim arenama. Simo Antonić, u austrougarskim dokumentima zapisan kao Simon Antonitch, bio je istinska sportska senzacija svog vremena.
Sa visinom koja je premašivala 210 centimetara i težinom od preko 130 kilograma, Antonić je bio prirodni fenomen. Savremenici su ga opisivali kao „srpskog diva“, ali on nije bio samo atrakcija zbog svoje veličine. Bio je vrhunski profesionalni rvač grčko-rimskim stilom u eri kada je ovaj sport u Evropi uživao popularnost današnjeg fudbala.
Vrhunac njegove karijere dogodio se u julu 1908. godine u Beču, kada je osvojio titulu svetskog šampiona. Time je postao prvi Srbin koji se popeo na sam vrh svetskog profesionalnog rvanja. Njegova popularnost sezala je daleko van sportskih borilišta. Antonić je bio jedan od pionira filmske umetnosti; 1905. godine pojavio se u filmu čuvenog Žorža Melijesa „Pariz – Monte Karlo za dva sata“, gde je njegova gorostasna figura služila kao efektan kontrast sitnim komičarima tog doba.
Ipak, život ovog sportskog diva završio se prerano i pod velom tajne. Dok je vladao tronom, neporažen i u punoj snazi, ubijen je neposredno pred veliki turnir u Marselju. Teorije o njegovom kraju i danas se prepričavaju – od trovanja do fizičkog napada nožem na samom borilištu. Kako se nikada nije oženio, Simo Antonić nije ostavio direktne potomke, a sećanje na njega decenijama je opstajalo samo u starim novinskim zapisima poput „Srpskog sokola“ i porodičnim predanjima sarajevskih Srba.
Pogled redakcije portala SRPSKI UGAO
Danas, ostaci njegovog ognjišta na Hreši stoje kao nemi spomenik čoveku koji je iz hercegovačkog krša stigao do svetske slave i filmskih platna Pariza, svedočeći da je svako telo kao trava, a svaka slava čovečija kao cvet travni, prolazna, podložna sušenju i truljenju.
Piše: Petar Nikolajev
