Rođen u Orjoj Luci kod Danilovgrada u Bjelopavlićima, prota Jovan Bošković (1855.–1939. godine) ostao je upamćen kao jedinstveni srpski duhovnik i ratnik koji je krst i sablju nosio kroz sve velike bitke od balkanskih ratova do proboja Solunskog fronta, bio je teško ranjen na Vučjem dolu, kasnije predvodi narodnu gardu u odbrani Loznice, a zatim prešavši albansku golgotu do Krfa gde je služio kao vojni sveštenik.
Od knjaza Nikole Petrovića dobio je posebno izrađenu posrebrenu sablju koju je, kao sveštenik, stalno nosio. Međutim, zbog nesuglasica sa knjazom, 1891. godine godine napušta Crnu Goru i sa porodicom se seli u Srbiju, u Loznicu, gde preuzima parohiju. Tu ga zatiče Prvi svetski rat. Na početku rata organizuje narodnu gardu i staje na čelo odbrane Loznice od Austrougara. Kada neprijatelj prelazi Drinu, stari prota juriša na njih, nanoseći im teške gubitke. U bici na Lipničkom polju teško je ranjen, kuršum mu prolazi kroz levu nogu i ubija konja pod njim, dok mu drugi metak lomi desnu ruku. Pored rana, ne ispušta ni krst, ni sablju.
Sa srpskom vojskom odstupa preko Albanije. Na Krfu postaje sveštenik Petog puka i u prvim borbenim redovima učestvuje u svim borbama do konačne pobede. Ratne događaje zabeležio je u dnevniku „Ratne crtice“, objavljenom 1932. u Šapcu, po kome je snimljen i igrano-dokumentarni film. Grudi su mu krasila brojna odličja za hrabrost.
Upokojio se u Beogradu 1939. u 84. godini i, po sopstvenoj želji, sahranjen na Novom groblju.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Prota Jovan Bošković oličava kosovski zavet srpskog naroda, spoj vere i mača u odbrani otadžbine. Njegov primer podseća da pravi duhovnik nije samo iza oltara, već i ispred stroja kada sloboda zahteva žrtvu.
Piše: Stefan Stojanović
