Most kralja Aleksandra predstavljao je ključnu vezu Beograda sa levom obalom Save i jednu od prelomnih tačaka u razvoju grada. Svečano je pušten u saobraćaj 16. decembra 1934. godine, u doba Kraljevine Jugoslavije. Ime je nosio kao znak sećanja na kralja Aleksandra Karađorđevića, ubijenog u atentatu u Marselju. Tim činom Beograd je prvi put dobio stalni drumski prelaz preko Save ka Zemunu i Sremu.
Na istoj lokaciji ranije su se pojavljivali pontonski mostovi, najčešće u ratnim godinama. Podizale su ih austrougarske i osmanske snage, pa su nestajali čim bi se front pomerio. Trajno rešenje došlo je tek tridesetih godina prošlog veka.
Viseća čelična konstrukcija oslanjala se na dva velika kamena pilona. Most je bio projektovan za drumski, tramvajski i pešački saobraćaj, uz dovoljan otvor za plovidbu.
Ispitivanje stabilnosti sprovedeno je pred samo puštanje u saobraćaj. Konstrukciju je u više prolaza prešla jedinica od oko 700 konjanika, što je predstavljalo neobičnu proveru nosivosti u tadašnjoj inženjerskoj praksi. Tramvajska veza ka Zemunu ubrzala je kretanje ljudi i robe i spojila dve obale Save.
Most je srušen u noći izmedju 10. i 11. aprila 1941. godine po naređenju Vojske Kraljevine Jugoslavije, u pokušaju da se uspori prodor nacističke okupacije. Na njegovim stubovima je nakon rata izgrađen današnji Brankov most.
Delovi konstrukcije posle drugog svetskog rata nisu potpuno nestali. Korišćeni su za most preko Ibra u Kraljevu, pa je građevina dobila nastavak života daleko od Save.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Priča o ovom mostu pokazuje kako saobraćajna infrastruktura prerasta u svedočanstvo vremena. Iako je nestao, njegov značaj nije izbrisan. Današnji Beograd, sa deset mostova preko svojih reka, jasno pokazuje koliko grad može da se promeni i napreduje za manje od jednog veka, ali i koliko su prvi koraci u tom razvoju ostavili trajan trag.
Piše: Stefan Bogdanović
