Manastir Duboki Potok, posvećen Vavedenju Presvete Bogorodice, sagrađen u XIV veku na uzvišenju između sela Dobroševina i Čitluka kod Zubinog Potoka, predstavlja jedan od najvažnijih duhovnih centara severnog Kosova i Metohije. Više puta rušen i obnavljan kroz burnu istoriju, od turskih osvajanja do savremenih sukoba, ova svetinja i danas stoji kao simbol opstanka srpskog naroda i pravoslavlja na ovim prostorima.
Prvi pisani trag o manastiru nalazi se u turskom popisu iz 1455. godine, gde je zabeležen kao „Dikodil“ (pogrešan prepis imena Duboki Dol). Konaci su podignuti tek 1860. kada je crkva proširena, a 1891. ovde je otvorena prva srpska škola u Ibarskom Kolašinu. Temeljna obnova izvršena je 1930. godine, dozidana priprata i zvonik, dok je zvono poklonjeno 1901. od „Društva kneginje Ljubice“. Od XIX veka, Duboki Potok je duhovno središte kraja, čuvajući dragocene relikvije poput ruke Svetog Nikite, po kojoj narod zove crkvu „Sveta Ruka“.
Kroz vekove, manastir je pretrpeo razaranja – u XVI i XVIII veku, ali i tokom sukoba na KiM krajem XX veka. Ipak, obnovljen je i nastavlja da živi, sa monaškim bratstvom koje čuva tradiciju. Danas je ova svetinja stub srpskog identiteta u severnom delu pokrajine, podsećajući na nemanjićko nasleđe i otpor.
U vreme kada se srpske svetinje na Kosovu i Metohiji suočavaju sa izazovima, Duboki Potok ostaje svetionik vere i kulture.
Pogled portala redakcije Srpski Ugao
Manastir Duboki Potok je živ dokaz večnog srpskog prisustva na Kosovu i Metohiji. Kroz razaranja i obnove, ostao je čuvar pravoslavlja i narodnog duha. U vreme pritisaka na srpski narod u pokrajini, ovakve svetinje su najjači bedem identiteta. Neka se čuva i dalje jača, jer bez njih nema ni opstanka srpstva na tim svetim prostorima!
Piše: Stefan Stojanović
