Ćirilica je jedno od najrasprostranjenijih pisama na svetu i danas njome piše više od 250 miliona ljudi. Iako se često vezuje za srpski i ruski narod, ovo pismo je mnogo šireg značaja i predstavlja važan deo kulturnog i istorijskog identiteta brojnih država i naroda širom Evroazije.
Od Balkana i Istočne Evrope do Centralne Azije i Mongolije, ćirilica je ostala u službenoj upotrebi i nakon brojnih političkih, društvenih i kulturnih promena. Danas je službeno pismo ili jedno od službenih pisama u Rusiji, Belorusiji, Bugarskoj, Srbiji, Crnoj Gori, Severnoj Makedoniji, Kirgistanu, Tadžikistanu i Mongoliji. U Bosni i Hercegovini službeno se koristi u Republici Srpskoj, dok je u Kazahstanu i dalje veoma zastupljena, iako je najavljen postepen prelazak na latinicu.
Koreni ćirilice sežu u 9. vek i vezuju se za delo svetih Ćirila i Metodija i njihovih učenika, koji su među slovenskim narodima širili pismenost i hrišćansku veru. Njen prethodnik je glagoljica koja je imala izuzetno komplikovane, oble i zamršene znake, zbog čega se teško učila i prepisivala. Tokom vekova ćirilica se razvijala i prilagođavala različitim jezicima, postajući jedno od najvažnijih pisama slovenskog sveta.
Posebnu ulogu ćirilica ima u srpskoj istoriji i kulturi. Njome su pisani najznačajniji srednjovekovni spomenici, povelje, crkvene knjige i književna dela koja predstavljaju temelj srpske duhovne i kulturne baštine. Zahvaljujući reformi Vuka Stefanovića Karadžića u 19. veku, srpska ćirilica dobila je svoj današnji oblik i postala jedno od fonetski najuređenijih pisama na svetu.
U Srbiji je ćirilica Ustavom Republike Srbije određena kao službeno pismo države. Iako je latinica široko prisutna u svakodnevnoj komunikaciji, medijima i digitalnom prostoru, mnogi smatraju da ćirilica predstavlja važan simbol nacionalnog identiteta, istorijskog kontinuiteta i kulturnog nasleđa.
Zbog toga pitanje ćirilice nije samo pitanje načina pisanja, već i očuvanja tradicije, jezika i kulturne samobitnosti. Kao pismo koje već više od hiljadu godina povezuje različite narode i kulture, ćirilica i danas ostaje jedan od najprepoznatljivijih simbola slovenske pismenosti i duhovnosti.
Piše: Stefan Stojanović
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
