Paukovi spadaju među najuspešnije kolonizatore na planeti. Prisutni su u pustinjama, šumama, priobaljima i na velikim nadmorskim visinama. Nauka danas poznaje više od 38.000 vrsta, a taj broj stalno raste. Istraživanja pokazuju da se granice njihove prilagodljivosti neprestano pomeraju. Postoji, ipak, jedno mesto koje ostaje van njihovog domašaja. Antarktik.
Ledeni kontinent predstavlja jedinu kopnenu oblast na Zemlji bez paukova. Ekstremna hladnoća. Neprestani vetrovi. Gotovo potpuno odsustvo insekata u tlu. Takvi uslovi onemogućavaju opstanak kopnenih vrsta. Biolozi smatraju da ne postoji nepovoljnije okruženje za ove predatore.
Slika se menja ispod površine mora. Južni okean, koji okružuje Antarktik, krije neobične srodnike paukova. Morski paukovi, poznati kao Pycnogonida, u ovim hladnim vodama dostižu nesvakidašnje dimenzije. Razlog leži u fenomenu polarnog gigantizma. U sredini bogatoj kiseonikom njihova tela rastu znatno više nego kod vrsta iz toplijih mora. Raspon nogu kod pojedinih primeraka prelazi 50 centimetara. Kiseonik preuzimaju direktno kroz kožu, koristeći prednosti ledenog morskog okruženja.
Suprotno ledenim dubinama, paukovi su osvojili i najviše vrhove sveta. Himalajski skačući pauk zabeležen je na visini od oko 6.700 metara na Mont Everestu. Tamo preživljava u uslovima razređenog vazduha i niskih temperatura.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Primeri sa planinskih vrhova i iz okeanskih dubina potvrđuju da prilagodljivost živog sveta nema granica. Iako je do kraja 2025. istraženo svega 20% do 25% okeana, a njihovo dno ostaje velika nepoznanica, život opstaje čak i u Marijanskom rovu. Na toj najdubljoj tački na planeti, na dubini od preko 11.000 metara, organizmi prkose ekstremnim uslovima. Dok kopnene vrste izbegavaju najhladnije krajeve, njihovi srodnici u neistraženim ambisima pomeraju granice biologije i ostavljaju prostor za nova naučna otkrića.
Piše: Stefan Bogdanović
