Postoje prezimena koja čovjeku otvaraju vrata, ali mu istovremeno postavljaju granice ispod kojih ne bi smio da se spušta. Karađorđević je upravo takvo prezime. Ono nosi ustaničku pušku, krunu oslobođene Srbije, pobjede i poraze, državotvornu odgovornost i gorčinu izgnanstva. Zato se od nosioca tog prezimena očekuje više političke zrelosti nego od prosječnog učesnika dnevnih stranačkih prepucavanja. Upravo zbog toga javno političko svrstavanje princa Filipa zaslužuje ozbiljnu i oštru kritiku. Porodično porijeklo daje mu prepoznatljivost. Političku mudrost, međutim, morao bi da pokaže sopstvenim postupcima.
Ipak, duboke ideološke krize 21. vijeka donijele su i paradoksale lomove unutar same dinastije, gdje su pojedini potomci odstupili od fundamentalnih načela svojih predaka.
Kao srpski integralista, smatram da se dinastičko nasleđe brani služenjem nacionalnoj cjelini, očuvanjem istorijske svijesti i sposobnošću da se vidi dalje od trenutnog oduševljenja jednog dijela javnosti. Prinčevo približavanje jednom taboru u meni zato izaziva pitanje, razumije li on težinu prezimena koje nosi i da je svojim postupkom sebe stavio na raspolaganje Jovu Bakiću i njegovim neokomunističkim epigonima.
Kruna pred plenumom
Moja zamjerka princu Filipu jeste u tome što njegovo političko svrstavanje vidim kao spuštanje dinastičkog autoriteta na nivo dnevnog aktivizma. Ako kruna ima smisla u savremenom srpskom političkom životu, onda taj smisao počiva na kontinuitetu, sabiranju i odgovornosti prema cjelini naroda. Ona bi morala da obuhvati svu Srbiju. I onoga ko je glasao za vlast i onoga ko je bio za njenu smjenu.
Princ koji prihvati ulogu miljenika jednog tabora mora računati na to da će izgubiti povjerenje drugog. To je njegov izbor, ali takav izbor ima cijenu. Poslije njega pozivanje na nadstranački položaj zvuči znatno manje uvjerljivo.
Poštovanje prema kralju Petru Prvom, kralju Aleksandru i Petru Drugom ne obavezuje me da odobravam svaki postupak njihovih potomaka. Naprotiv, upravo me poštovanje prema istoriji obavezuje da govorim kada smatram da se naslijeđeni ugled olako troši.
Izraz „Filip Blokaderski“ moja je polemička ocjena tog svođenja dinastičkog imena na jedno aktuelno političko svrstavanje. Princ ima mogućnost da svojim budućim postupcima pokaže da je ta ocjena prestroga. To će postići zrelošću, doslednošću i sposobnošću da se obrati čitavoj Srbiji.
Naravno bilo bi istorijski i analitički neodrživo sve učesnike studentsko blokaderskih protesta proglasiti komunistima.
Međutim, razlog za zabrinutost postoji tamo gdje se javljaju ideološka isključivost, pritisak na neistomišljenike i pretenzija da jedna grupa govori u ime čitavog naroda. Takvi obrasci zaslužuju kritiku. Od potomka dinastije koja je iskusila revolucionarno obespravljivanje očekuje se naročita osjetljivost prema njima. Zato antikomunistička dosljednost podrazumijeva više od porodičnog sjećanja. Ona zahtijeva odbranu političkog pluralizma, pravne sigurnosti i dostojanstva protivnika. Upravo bi tu princ Filip morao da pokaže sposobnost samostalnog rasuđivanja i odmak od zanosa dnevne politike.
Jer one koje je on podržao rušili su njegovog dedu Aleksandra 1934 a danas su se ostrvili na isto tako velikog državnika sa istim imenom, Aleksandra Vučića.
Na kraju, da jednostavno zaključim, ugled predaka može se naslijediti. Autoritet pred savremenicima mora se zaslužiti!
Piše: Spasoje Tomić za Srpski Ugao, magistrand istorije
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
