Popov potok, lokalitet kod Poljoprivredne škole u Kraljevu, decenijama ostaje nedovoljno istraženo i neobeleženo mesto stradanja. Prema istorijskim zapisima i svedočenjima, na tom prostoru poginuli su borci tokom napada na nemačke položaje 1941. godine, streljani su zatvorenici i civili tokom okupacije, a postoje i navodi o posleratnim političkim likvidacijama.
Tokom borbi za Kraljevo, 14. i 15. oktobra 1941. godine, na području tadašnjeg Ratarskog imanja i Poljoprivredne škole poginuli su pripadnici Jeličkog četničkog odreda. Prema dostupnoj građi, prvog dana stradalo je 11, a u ponovljenom napadu još 34 borca, među kojima i poručnik Jovan Bojović. Deo ranjenika koji je ostao na terenu navodno su naknadno ubili nemački vojnici. Ipak, mesto njihove pogibije ne može se bez dodatnih dokaza potpuno izjednačiti sa prostorom kasnijih masovnih grobnica.
Najviše podataka odnosi se na nemačka, a prema pojedinim izvorima i bugarska streljanja tokom 1943. i 1944. godine. Rade Jovetić u knjizi „Hronika kraljevačkog groblja“ navodi da je 7. juna 1943. ubijena 41 osoba, dok je na Vidovdan iste godine iz Okružnog zatvora dovedeno i streljano još 50 građana. Za 31. avgust 1944. pominje se pogubljenje približno 300 ljudi iz Kraljeva, Čačka, Ivanjice i okolnih mesta.
Procene ukupnog broja žrtava razlikuju se. Jovetić govori o približno 400 stradalih, dok Dragan Draškovć u knjizi „Vreme zla“ navodi da su Nemci i Bugari samo tokom juna 1943. godine streljali oko 500 ljudi. U lokalnim inicijativama često se pojavljuje broj od približno 600 žrtava, ali bez potpunog poimeničnog registra i stručnog istraživanja nijedna procena ne može biti predstavljena kao konačna.
Posebno osetljivo pitanje predstavljaju posleratna pogubljenja. Istoričar Srđan Cvetković u knjizi „Između srpa i čekića“, pozivajući se na svedočenje pripadnika ,,OZNE“ Miodraga Miše Jovičića, piše o 72 osobe odvedene iz jednog kraljevačkog zatvora i streljane bez pouzdano utvrđenog mesta sahrane. Među pogubljenima se pominju lokalni funkcioneri, sveštenici i drugi građani, ali njihova imena, pravni položaj i mesta stradanja zahtevaju pojedinačnu proveru.
Lokalitet je posle rata preoran, nekadašnja drvena ograda uklonjena, a prostor je vremenom zatrpavan otpadom i zarastao u rastinje. Postoje svedočenja da su na površini pronalažene ljudske kosti, kasnije prenete u manastir Žiču. Drveni krst, postavljen 1997. godine na pretpostavljenom mestu masovnih grobnica, vremenom je propao.
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
