Trideset tri godine nakon što su snage Nasera Orića iz UN-ove „zaštićene zone“ Srebrenica, na Božić 1993. godine upale u selo Kravica i pobile 49 nenaoružanih civila, uključujući decu i starce uz torture, skrnavljenje crkve i masovnu pljačku. Međunarodna zajednica i dalje uporno ignoriše ovaj zločin, dok selektivno veliča samo jedan narativ sukoba, otkrivajući očiglednu političku pristrasnost i licemerje u tretmanu žrtava.
Napad je bio pažljivo planiran, Hamed Salihović i Ramiz Bećirović organizovali su napad, a Orićeve jedinice praćene kolonama civila, žena i maloletnika, zarobile su i mučile meštane. Žrtve su bile od četvorogodišnjeg Vladimira Gajića do 89-godišnje nepokretne Mare Božić. Neki su razapinjani na krst, svi su ubijeni nakon zarobljavanja i stravičnih mučenja. Napadači su snimali svoje delo kamerom, a učesnici se kasnije javno hvalili, čak slaveći pesmom o „dolasku u Kravicu na Božić“, koju i danas pevaju na veseljima.
Crkva Svetih apostola Petra i Pavla spaljena je do temelja, a lokalni sveštenik i vernica Ljubica Obačkić su ubijeni na molitvi. Ostale su polomljene ikone, freske su oskrnavljene vulgarno ispisanim porukama. Spaljeno je 688 kuća na širem području, oko 2.000 pomoćnih objekata i 27 društvenih zgrada. Opljačkana imovina Srba iz Kravice kasnije je pronađena u Srebrenici nakon ulaska srpskih snaga 1995. godine. Selo je stradalo i u Drugom svetskom ratu, kada su lokalni muslimani pobili preko 500 srpskih civila.
Dok Haški tribunal oslobađa Orića za ovaj slučaj, navodeći nedostatak dokaza, zapadni izvori često ga opisuju kao „napad na položaje“ sa „mešovitim žrtvama“, odbijajući da priznaju civilni karakter masakra. Mediji ćute, ne dozvoljavajući da se čuje glas ovih žrtava, hraneći jednostrani prikaz sukoba koji služi geopolitičkim ciljevima. Ova tišina nije slučajna, ona održava sliku gde su žrtve samo na jednoj strani, a činjenice se prilagođavaju politici.
Komemoracije se održavaju u tišini, daleko od globalne pažnje, dok nekažnjeni zločini nastavljaju da truju međunacionalne odnose. Selektivna pravda ne donosi pomirenje, već samo produbljuje podele.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Masakr u Kravici je zverski zločin protiv Srba i pravoslavlja. To je masakr o kom ne sme da se ćuti. Nerasvetljeni zločini hrane mržnju među narodima. Jedini lek je nepokolebljiva istina o svim žrtvama, bez laži i bez kompromisa sa zaboravom.
Piše: Stefan Stojanović
