Pravoslavni vernici 19. septembra obeležavaju praznik posvećen čudesnim delima Arhangela Mihaila, vojskovođe nebeske sile i neumoljivog zaštitnika Crkve. Ovaj dan ne podseća samo na davne događaje, već svedoči da se Božja pravda javlja u trenucima kada je ljudska nada najslabija
Predanja govore o neverniku koji je imao gluvonemu kćerku. U snu mu se javio Arhangel Mihailo i poslao ga na sveti izvor kod Kolosa u Frigiji. Kada je devojčicu umio u toj vodi, ona je progledala i progovorila. Očaran čudom, otac je s porodicom primio krštenje i podigao hram na tom mestu – Mihailion, koji je vekovima bio jedno od najpoznatijih hodočasničkih mesta u Vizantiji. Arheološki ostaci Kolosa, današnje turske ruševine, i dalje svedoče o moći tog izvora i verovanja koje je okupljalo hrišćane iz svih krajeva.
Drugo predanje govori o porodici koja je posle dugog čekanja dobila sina, slabog i gluvonemog. Umesto da ga se odreknu poneli su ga sa sobom u novi zavičaj. Predanje sačuvano u oblasti oko Minska pripoveda da je dete jednog dana upalo u potok, a otac ga je u poslednjem trenutku izvukao iz vode. Tada je dečak prvi put zaplakao i progovorio. Roditelji su to doživeli kao dar Arhangela Mihaila, pa su mu dali njegovo ime. Potok u kojem se dogodilo čudo i danas u narodu nosi naziv Mihailov.
Pogled redakcije portala Srpski ugao
Pravoslavna crkva uči da je Arhangel Mihailo prvi poveo borbu protiv palih anđela, postavši simbol nebeske vojske i božanske pravde. Njegovo ime dolazi iz hebrejskog – „Mi-ka-El“, što znači „Ko je kao Bog?“. To je retoričko pitanje koje naglašava da niko ne može biti ravan Tvorcu. Upravo zato ime Mihailo samo po sebi odjekuje kao opomena gordima i uteha pravednima. Na ikonama se prikazuje kao ratnik u oklopu, sa mačem ili kopljem, dok u srcima vernih ostaje večiti čuvar, sudija i oslobodilac.
Piše: Ivana Jokić
