Istorija nas iznova uči da se ideološki fanatizam praktično nikada ne gasi, on samo mijenja ruho, prilagođava se vremenu, ali zadržava isti onaj ostrašćeni, rušilački zanos. Kada slušamo javne nastupe sociologa Jova Bakića i njegove pozive na „jurenje po ulicama“ i revolucionarne obračune, svakom ozbiljnom analitičaru i čovjeku koji drži do sebe i do istine neminovno se nameće paralela sa jednim od najmračnijih simbola jugoslovenskog komunističkog terora Jovom Kapičićem!
Jovo Kapičić je ostao upamćen kao živa metafora državnog nasilja, čovjek čije je ime sinonim za Goli otok, za logore, za torturu i za apsolutno odsustvo bilo kakve empatije prema političkim neistomišljenicima. Za njega je revolucija bila iznad čovjeka, a ideologija sveto pismo koje opravdava svaki zločin.
Danas, nekoliko decenija kasnije, na sceni imamo novog JOVA! Jovo Bakić svojom retorikom pokazuje da se naslednici crvenog totalitarizma nisu odrekli suštine svojih prethodnika. Razlika je samo u tome što Kapičić svoje vrijeme nije morao da umotava u oblande modernog akademskog diskursa, dok Bakić sa univerzitetske katedre pokušava da revolucionarni teror predstavi kao neki vajni oblik borbe za pravdu. Međutim, suština ostaje identična, a ona podrazumeva netoleranciju, prezriv odnos prema institucijama i fanatičnu vjeru da se neistomišljenici moraju politički uništiti.
Ono što posebno zabrinjava u javnom prostoru regiona jeste činjenica da se radikalna ljevica sve otvorenije pozicionira kao navodni zastupnik pravde, dok u stvarnosti promoviše najgore oblike političkog fašizma sa crvenim predznakom. Kada neko bez trunke stida najavljuje obračune na ulicama i formiranje prekih sudova, to više nije sloboda govora niti politička kritičnost, to je otvoreni poziv na linč.
Jovo Bakić u tom smislu predstavlja eksponenta iste one političke matrice koja je stvarala Goli otok i čistila „klasne neprijatelje“. To je mentalitet koji isključuje kompromis i koji u svakom protivniku vidi neprijatelja kojeg treba zbrisati sa lica zemlje, a ne građanina sa kojim se može voditi demokratski i civilizovan dijalog.
Društva koja ne nauče lekcije iz vlastite prošlosti osuđena su da proživljavaju iste tragedije. Poređenje Jove Bakića sa Jovom Kapičićem nije samo istorijska paralela, već ozbiljna opomena na činjenicu da totalitarna svijest nije nestala sa padom Berlinskog zida niti sa slomom jednopartijskog sistema. Ona se nalazi u lagodnosti naših univerziteta i televizijskih studija, čekajući povoljan trenutak da ponovo zapali vatru u kojoj bi gorele sloboda, pravo i dostojanstvo čovjeka.
Zato je kultura sjećanja i jasna borba protiv svakog oblika ekstremizma temeljni uslov opstanka svakog slobodnog društva. Crveni fašizam, ma u kakvo se akademsko ruho presvlačio, uvijek ostaje isto – smrt za slobodu misli, dijaloga i kompromisa!
Piše: Spasoje Tomić, magistrand istorije
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
