Državni grb Srbije jedan je od najupečatljivijih znakova naše državnosti i identiteta. Njegov glavni simbol – dvoglavi orao, preuzet je iz vizantijske tradicije i u srpskoj heraldici prisutan je još od vremena cara Dušana i dinastije Nemanjića. Orlu su u srpskom narodnom verovanju pridavana značenja mudrosti, snage i ravnoteže između nebeskog i zemaljskog poretka.
Na njegovim grudima nalazi se crveni štit sa belim krstom i ocilima. Taj znak je u srednjem veku bio obeležje srpske države, a narod ga je kroz vekove tumačio rečenicom „Samo sloga Srbina spašava“. Iznad štita stoji kruna, podsećanje na doba kraljevine i simbol državnog dostojanstva. Upotreba krune nije neobična ni za republike, ona se nalazi i na grbovima Rusije, Mađarske ili Bugarske.
Veliki i mali grb razlikuju se po upotrebi. Veliki sa dvoglavim orlom, krunom i plaštom od hermelina koristi se na zgradama najviših državnih institucija – Predsedništva, Narodne skupštine i Vlade. Mali grb predstavlja pojednostavljenu verziju bez plašta i postavljen je na zgrade republičkih i lokalnih organa, javne isprave i svečane dokumente.
Grb Srbije u ovom obliku vraćen je u upotrebu početkom XXI veka, kao povratak istorijskom rešenju iz XIX veka koje je izradio austrijski heraldičar Ernst Kral, a uredio srpski istoričar Stojan Novaković. Današnji izgled oblikovali su naši heraldičari Ljubodrag Grujić i Dragomir Acović.
Pogled redakcije portala Srpski ugao
Za Srbe grb nije samo ukras, već priča o narodu koji je opstao zahvaljujući veri, slozi i borbi za slobodu. On je veza sa srednjovekovnom državom i podsetnik da bez jedinstva nema ni trajanja ni budućnosti. Grb Srbije zato ostaje trajni znak identiteta i dostojanstva.
Piše: Nina Stojanović
