Filip Višnjić bio je jedan od najvećih srpskih guslara i tvoraca narodne epske poezije. Rođen je 1767. godine u Gornjoj Trnovi na Majevici, a svojim pesmama sačuvao je uspomenu na junake, bitke i oslobodilački duh Prvog srpskog ustanka.
Njegovo porodično prezime bilo je Vilić, dok je ime Višnjić dobio po majci Mariji, koju su zvali Višnja. Otac mu je rano preminuo, a majka se preudala u selo Međaše kod Bijeljine. Kao dečak oboleo je od velikih boginja i potpuno izgubio vid.
Porodična tragedija, siromaštvo i gubitak vida odredili su njegov dalji život. Naučio je da svira gusle i godinama putovao po Bosanskom pašaluku, Hercegovini i drugim krajevima, stigavši čak do Skadra. Pevao je na seoskim i manastirskim saborima.
Presudan trenutak u njegovom životu bio je prelazak u ustaničku Srbiju 1809. godine. Višnjić se tada našao neposredno uz drinsko ratište, među vojvodama i borcima koji su stvarali istoriju. Boravio je kod Stojana Čupića i Luke Lazarevića, pevao Karađorđu, a 1810. godine svojom pesmom bodrio je branioce opkoljene Loznice.
Do tada je uglavnom prenosio stare pesme, ali ga je neposredni susret sa ustankom pretvorio u samostalnog pesnika. Od ratnika je prikupljao podatke o bitkama, zapovednicima, poginulim junacima i kretanju vojske, a zatim je stvarne događaje pretvarao u snažnu narodnu epiku.
Posle sloma Prvog srpskog ustanka 1813. godine prešao je u Srem i nastanio se u selu Grku, koje danas nosi ime Višnjićevo. U manastiru Šišatovac 1815. godine susreo se sa Vukom Karadžićem, koji je zapisao 17 njegovih pesama, četiri iz starijeg predanja i 13 pesama o Karađorđevom ustanku.
Među njegovim najpoznatijim delima nalaze se „Početak bune protiv dahija“, „Boj na Mišaru“, „Boj na Čokešini“, „Boj na Salašu“, „Boj na Loznici“ i „Knez Ivo Knežević“. Višnjić se nije proslavio samo kao prenosilac narodnih pesama već prvenstveno kao stvaralac novog, ustaničkog epa.
Umro je 1834. godine u Grku i sahranjen na seoskom groblju. Na velikom hrastovom krstu bile su urezane gusle – simbol čoveka koji nije mogao da vidi bitke svog naroda, ali ih je opevao tako snažno da su kroz njegove stihove ostale sačuvane za buduća pokolenja.
Piše: Stefan Stojanović
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
