Nacisti su 1941. godine za svega 36 sati demontirali čuvenu Ćilibarsku sobu iz Katarinine palate kod Sankt Peterburga i prebacili je u Kenigsberg, odakle joj se gubi svaki trag. Vredna stotine miliona dolara, soba izrađena od šest tona ćilibara, zlata i dragog kamenja, prozvana „osmim svetskim čudom“, ostala je jedna od najvećih misterija Drugog svetskog rata.
Ćilibarsku sobu je 1716. godine pruski kralj Fridrih Vilhelm I poklonio Petru Velikom kao simbol savezništva. U Rusiji je kasnije proširena i 1755. postavljena u Katarininu palatu, gde je postala poznata po raskošnim panelima i zlatastom sjaju.
Pred nemačku invaziju Sovjeti su pokušali da je sakriju tapetama od papira, gaze i vate, ali bez uspeha. Nacisti su tačno znali šta traže, jer se nalazila na posebnom spisku umetničkih dela koja su smatrali „arijevskim blagom“. Soba je potom prebačena u zamak Kenigsberg, gde je poslednji put viđena 1945. godine, neposredno pred sovjetski napad.
Od tada su nastale brojne teorije – da je potopljena zajedno sa brodom „Vilhelm Gustlof“, sakrivena u tajnim bunkerima ili uništena tokom bombardovanja. Nijedna od tih pretpostavki nikada nije potvrđena. Sovjeti su 1979. godine započeli izradu replike, ali originalna Ćilibarska soba do danas nije pronađena.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Pljačka Ćilibarske sobe podseća da rat ne uništava samo ljude, već i kulturno nasleđe čovečanstva. Osam decenija kasnije, lovci na blago i dalje tragaju za izgubljenim remek-delom, dok svet pokušava da sačuva sećanje na ono što je nestalo u vihoru rata. Srpski Ugao podseća da očuvanje kulturnog nasleđa nije samo pitanje prošlosti, već i odgovornosti prema budućim generacijama.
Piše: Nina Stojanović
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
