Navršava se 154 godine otkako je svet ugledala Babet Bahmajer, istoriji poznatija kao Beta Vukanović, Nemica koja je sudbinski zadužila srpsko slikarstvo. Napustivši rodni Bamberg 1898. godine dolazi u Beograd vođena ljubavlju prema suprugu Ristu i umetničkim žarom, da bi ubrzo postala nezaobilazna figura u modernizaciji ovdašnjeg kulturnog prostora.
Minhenska škola Antona Ažbea usmerila ju je ka svetlosti plenerizma i slobodi impresionizma. Odmah po dolasku, par osniva prvu slikarsku školu gde Beta vodi žensko odeljenje, otvarajući put budućim umetnicama. Pedagoški rad nastavlja u Umetničkoj školi, dok kroz angažman u društvu „Lada“ postaje stub organizovanog umetničkog života.
Evropske metropole rano su upoznale njen talenat. Pariz je 1900. godine nagradio njenu čuvenu „Krsnu slavu“, a platna su osvajala publiku od Minhena do Rima. Iako verna impresionističkom koloritu, sa vremenom se približavala realizmu kroz portrete, balkanske pejzaže i motive dece. Poseban trag ostavila je kao pionirka jugoslovenske karikature, potpisavši više od 500 radova.
Ratne godine provela je kao bolničarka uz ranjenike, neumorno ističući pripadnost svojoj novoj otadžbini. Osam decenija stvaralaštva stalo je u hiljade slika, a atelje u Kolarčevoj zadužbini bio joj je utočište do poslednjeg dana.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Njen životni put dug 101 godinu okončan je 31. oktobra 1972. u Beogradu, ali je iza nje ostao čitav jedan vek protkan bojama i neustrašivim duhom. Beta Vukanović ostaje upamćena kao nepokolebljiva autorka, predani pedagog i vizionarka čiji je autoritet bio ključan da se vrata javnog i umetničkog života širom otvore svim budućim generacijama žena u Srbiji.
Piše: Stefsn Bogdanović
