Danilo Kiš rođen je u Subotici, 22. februara 1935. godine, a umro u Parizu, 15. oktobara 1989. godine bio je srpski i jugoslovenski književnik i akademik. Bio je romanopisac, esejista, kritičar, prevodilac i dopisni član Srpske akademije nauka i umetnosti. Smatra se jednim od najznačajnijih srpskih književnika 20. veka, a njegova dela prevedena su na gotovo sve vodeće svetske jezike.
Rođen je 22. februara 1935. godine u Subotici, od oca Eduarda Kiša, mađarskog Jevrejina, i majke Milice, rođene Dragićević, pravoslavne Srpkinje poreklom sa Cetinja. Očevo prezime je prvobitno bilo Kon, ali ga je kasnije mađarizovao u Kiš.
Do 1942. godine živeo je sa porodicom u Novom Sadu, gde je pohađao prvi razred osnovne škole. Zatim se preselio u Mađarsku, u očev rodni kraj, gde je završio osnovnu školu i dva razreda gimnazije. Nakon što je njegov otac 1944. godine deportovan u Aušvic, sa ostatkom porodice preko Crvenog krsta dolazi na Cetinje, gde ostaje do završetka školovanja.
Na Filozofski fakultet u Beogradu upisao se 1954. godine, a 1958. godine postao je prvi diplomirani student na Katedri za opštu književnost.
Prvi roman, „Psalam 44“, napisao je 1955. godine, a zatim je 1960. godine objavio „Mansardu“. Veću književnu afirmaciju stekao je romanom „Bašta, pepeo“ iz 1965. godine, nastalim tokom njegovog boravka u Strazburu, gde je radio kao lektor za srpskohrvatski jezik.
Knjiga priča „Rani jadi“ objavljena je 1970. godine i predstavlja početak njegovog čuvenog porodičnog ciklusa. Roman „Peščanik“ iz 1972. godine doneo mu je NIN-ovu nagradu, koju je kasnije vratio. Iste godine objavio je zbirku eseja „Po-etika“.
Tokom sedamdesetih godina radio je kao lektor na univerzitetima u Francuskoj, a 1976. godine objavio je zbirku priča „Grobnica za Borisa Davidoviča“, koja je izazvala veliku polemiku zbog optužbi za plagijat. Kao odgovor na te napade napisao je „Čas anatomije“ (1978. godine), jedno od najvažnijih polemičkih dela u srpskoj književnosti.
Od 1979. godine živeo je u Parizu, gde je predavao na univerzitetu u Lilu. Za svoj književni rad dobio je brojne domaće i međunarodne nagrade, među kojima su Andrićeva nagrada, Sedmojulska nagrada, Avnojeva nagrada, kao i ugledna priznanja u Francuskoj, Italiji, Nemačkoj i SAD.
Njegova zbirka pripovedaka „Enciklopedija mrtvih“ donela mu je Andrićevu nagradu 1984. godine, dok su njegova sabrana dela objavljena u više tomova tokom osamdesetih godina.
Bio je u braku sa Mirjanom Miočinović od 1962. do 1981. godine. Nakon razvoda živeo je sa Paskal Delpeš do kraja života.
Danilo Kiš preminuo je 15. oktobra 1989. godine u Parizu. Po sopstvenoj želji sahranjen je po pravoslavnom obredu u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
Šest meseci pre smrti, zajedno sa Aleksandrom Mandićem, snimio je dokumentarnu seriju „Goli život“ u Izraelu. Serija je emitovana nekoliko meseci nakon njegove smrti.
Danilo Kiš ostao je upamćen kao jedan od najvećih srpskih i evropskih pisaca 20. veka, čija dela i danas zauzimaju posebno mesto u svetskoj književnosti.
Piše: Stefan Stojanović
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
