Vranjanski govor, najmelodičniji deo prizrensko-južnomoravskog dijalekta, sa pravom se smatra jednim od najstarijih i najbogatijih srpskih govora. Lingvisti ga odavno smatraju i kao živu riznicu balkanske jezičke baštine, a danas ga sve više prepoznaje i šira javnost kao neprocenjivo kulturno nasleđe.
Razvijao se vekovima na raskršću carstava i kultura, čuvajući arhaične oblike i prelepu melodiju koja ga čini jedinstvenim. Stručnjaci podsećaju da ovaj govor nosi slojeve istorije starije od savremenog književnog srpskog jezika, što ga čini pravim živim fosilom našeg jezičkog kontinuuma.
Danas mladi u Vranju, Leskovcu, Pirotu, Nišu i celom jugu sve češće govore svojim dijalektom s punim ponosom. Na društvenim mrežama, u pozorištu, na porodičnim okupljanjima i slavama južnjački ritam i toplina postali su prepoznatljiv znak autentičnosti i iskrenosti. Publika ga doživljava kao nešto živo, emotivno i neodoljivo svoje.
U vreme kada se sve brzo menja, prizrensko-juznomoravski dijalekat ostaje sidro tradicije i identiteta. Njegova pesma podseća nas odakle smo potekli i ko smo zapravo.
Pogled portala Srpski Ugao
Vranjanski govor nije samo deo jezika, on je deo naše duše. Dok god se čuje njegova melodija od Vranjske Banje pa do najdaljeg severa, Srbija ostaje bogatija, starija i iskrenija. Neka živi i neka se slobodno peva, jer takav biser imamo samo mi.
Piše: Stefan Stojanović
