U Sremu je 1807. godine podignuta Ticanova protiv austrijskog feudalnog poretka, predstavlja jedan od značajnih, ali tragično završenih pokušaja srpskog naroda u Panonskoj niziji da se oslobodi tuđinske vlasti i ujedini sa ustaničkom Srbijom pod vođstvom Karađorđa.
Već od 1804. godine, uspesi srpskih ustanika i vojničko umeće Karađorđa snažno su odjekivali i van granica tadašnje Srbije, budeći nadu među Srbima pod tuđinskom vlašću. Tako je na današnji dan 1807. godine u selu Voganj kod Rume započela buna koju je predvodio Teodor Avramović, u narodu poznat kao Tican. Ugnjetavani srpski seljaci, kmetovi u Sremskoj županiji, više nisu mogli da podnose težak feudalni položaj pod austrijskim plemstvom.
Posebno težak položaj vladao je na posedima prinčeva Odeskalkija iz Rima, kojima je austrijski car Leopold Prvi darovao gotovo čitav Srem zajedno sa stanovništvom. Njihova vlast obuhvatala je desetine sela, uključujući Irig i Ilok, a uprava je funkcionisala izvan važećih zakona, nalik srednjovekovnom feudu. Pod takvim uslovima, narod je bio izložen samovolji i eksploataciji lokalnih vlastelina, poput grofa Karla Pejačevića.
U takvim okolnostima izbila je buna u kojoj je učestvovalo više od 15.000 ljudi iz 45 sela. Pobunjenici su se obratili Karađorđevom vojvodi, popu Luki Lazareviću, sa željom da se Srem priključi ustaničkoj Srbiji. Austrijska vojska je brzo reagovala i u roku od deset dana ugušila ustanak. Vođa bune, Tican, uhvaćen je i pogubljen krajem iste godine.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Nakon sloma bune, mnogi ustanici prešli su u Srbiju i nastavili borbu pod Karađorđem. Iako neuspešna, Ticanova buna ostaje deo šire težnje srpskog naroda ka slobodi i ujedinjenju, koja će svoj istorijski epilog dobiti tek 1918. godine.
Piše: Stefan Stojanović
