Siniša Stanković važi za jednog od najistaknutijih srpskih biologa i akademika koji je postavio temelje izučavanja prirode u našoj zemlji. Rođen na današnji dan, 26. marta 1892. godine u Zaječaru, ostao je upamćen kao pokretač Instituta za proučavanje živog sveta i čovek koji je svojim naučnim radom potpuno unapredio domaću nauku.
Svoje obrazovanje započeo je u Beogradu, a usavršavao se u Grenoblu, da bi 1934. godine postao redovni profesor na Beogradskom univerzitetu. Pre Drugog svetskog rata najviše se posvetio istraživanju živog sveta u slatkim vodama, naročito u Ohridskom jezeru, a 1939. godine objavio je knjigu „Životni prostor“ u kojoj je hrabro napao nacističke teorije i ideologije, što ga je kasnije koštalo slobode.
Tokom okupacije bio je zatočen u logoru na Banjici, odakle je uspeo da pobegne. Nakon oslobođenja 1944. godine, preuzeo je vodeće uloge u obnovi univerziteta i države, obavljajući funkciju predsednika Prezidijuma Narodne skupštine Srbije sve do 1953. godine, uz stalno održavanje međunarodnih naučnih veza.
Kao cenjeni član Srpske akademije nauka i umetnosti i dopisni član akademija u Pragu i Nansiju, do kraja života je vodio Biološki institut i postao simbol moderne naučne misli na srpskim prostorima.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Njegov ogroman naučni doprinos danas ponosno čuva Institut za biološka istraživanja koji nosi njegovo ime, a koji je i sam osnovao. Pored institucija, njegovo ime je trajno sačuvano i u svetu faune, gde je jedna retka vrsta beskričmenjaka, pseudoskorpija Neobisium stankovici, nazvana upravo po njemu u znak priznanja za njegov rad.
Životinja koje naseljava pećine istočne Srbije, je živi spomenik čoveku koji život je posvetio razumevanju prirode.
Piše: Stefan Bogdanović
