Na današnji dan, 12. aprila, sećamo se Petra Ubavkića, čoveka koji je srpsko vajarstvo iz mračnih zanatskih radionica izvukao na svetlost akademske umetnosti. Rođen u Beogradu 1852. godine, pionir moderne skulpture krčio je put kroz evropske metropole, ne dozvolivši ni Srpsko-turskom ratu da mu trajno prekine umetnički uspon.
Put od šegrta nemačkog dekoratera Hajnriha Nokena vodio ga je preko Pančeva do prestižnih akademija u Beču i Minhenu, gde definitivno bira vajarstvo kao životno opredeljenje. Nakon ratne pauze i profesorskog rada u otadžbini, studije kruniše 1882. godine u Rimu, definišući klasični izraz koji će mu kasnije osigurati status vodećeg umetnika epohe.
Impozantan opus od preko 300 dela obuhvata biste, reljefe i spomenike koji su definisali vizuelni identitet tadašnje Srbije. Istoriju su ovekovečili njegovi portreti Vuka Karadžića, Đure Daničića, kralja Aleksandra i kraljice Natalije Obrenović, kao i spomenik knezu Milošu. Posebno mesto zauzima kultna „Ciganka“ iz 1885. godine, dok je sama prva vajarska izložba u Srbiji organizovana upravo oko njegovih radova u Narodnom muzeju 1882.
Pored rada u mermeru, bronzi i gipsu, Ubavkić je sa Urošem Predićem i Nadeždom Petrović 1904. godine osnovao umetničko društvo „Lada“, postavljajući temelje za organizovanu domaću scenu. Preminuo je u 58. godini, ostavivši iza sebe nasleđe koje i danas živi u muzejima i na trgovima širom zemlje kao temelj savremenog srpskog vajarstva.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Njegov talenat, prepoznat još u dečačkim danima kroz prve stipendije, krunisan je članstvom u Srpskoj kraljevskoj akademiji. Sahranjen na Novom groblju, Ubavkić danas počiva među velikanima čije je likove decenijama klesao, ostajući večna spona između srpske tradicije i evropske umetničke elite.
Piše: Stefan Bogdanović
