Na današnji dan, 24. septembra 1227. godine, umro je prvi srpski kralj – Stefan Prvovenčani. U času smrti, nije nosio krunu, već monašku rizu i ime mu je bilo Simon. Narod ga i danas pamti kao Svetog kralja, čoveka koji je utro put srpskoj državi, kulturi i duhovnosti.
Rođen oko 1166. godine, kao sin velikog župana Stefana Nemanje, Stefan je bio prvi krunisani srpski kralj. Krunisanje je izvršeno 1217. godine, uz saglasnost pape Honorija III, čime je Srbija postala međunarodno priznata kraljevina. Tim činom utemeljio je državni kontinuitet i uveo dinastiju Nemanjića u red evropskih vladara.
Bio je i prvi svetovni pisac u srpskoj književnosti. Njegova dela, među kojima posebno mesto zauzima Žitije Svetog Simeona (posvećeno ocu Nemanji), odlikuju se nežnim izrazom i mudrošću misli. Vaspitan u vizantijskom duhu, obrazovan i politički pronicljiv, znao je da mudrim savezima i diplomatijom očuva Srbiju između snažnih suseda – Vizantije, Ugarske i latinskog Zapada. Njegova snaga nije bila u sili, već u razumu.
Kao udovac i oslabljen bolešću, Stefan je zamolio svog brata, arhiepiskopa Savu, da ga zamonaši. Sveti Sava je to učinio u poslednjem času, dajući mu monaško ime Simon. Sahranjen je kraj oca u manastiru Studenica. Kada je godinu dana kasnije Sava otvorio njegov grob, zatekao je netruležno telo iz kojeg se širio blag miris.
Pogled redakcije portala Srpski ugao
Današnji dan nije samo godišnjica smrti. To je trenutak kada se Srbija oprostila od svog prvog kralja i dobila sveca. Dan kada se vlast utišala, a svetlost zasijala, putokaz za vekove koji su dolazili.
Piše: Nina Stojanović
