U sali jugoslovenske ambasade u Kensingtonu odvija se venčanje. Kralj Petar II Karađorđević, dvadesetogodišnjak u uniformi, sedi na plavom jastučiću da bi bio u ravni sa grčkom princezom Aleksandrom. Foto-aparati beleže prizor, gosti šapuću, a kraljica-majka Marija nije došla. Slika je simbolična – mladi monarh prividno „uzdignut“, a zapravo pritisnut tuđom politikom.
Put do oltara počeo je dve godine ranije u ratnom Londonu. Osamnaestogodišnji Petar, student Kembridža, živi između predavanja i vesti iz okupirane zemlje. Tada se pojavljuje Aleksandra, ćerka preminulog grčkog kralja i Aspazije Manos. Majka i ćerka stižu iz Kaira, slede čajanke, prijemi, kokteli i na kraju Aleksandrino preseljenje u Kembridž, gotovo u komšiluk kralja.
Savremenici poput Slobodana Jovanovića i Miloša Crnjanskog smatrali su da je sve bilo brižljivo režirano. London je nameštao susrete, a Petar se iskreno zaljubio.
Prosidba stiže u maju 1942. godine. Kraljica Marija odlučno je protiv, izbeglička vlada odugovlači, ali presudu donosi Vinston Čerčil. Oženjen kralj, vezan porodicom i naslednikom, bio je pogodniji da prihvati rešenja kovana u britanskim kabinetima. Ubrzo posle venčanja Petar sa talasa BBC upućuje poziv četnicima Draže Mihailovića da se stave pod Titovu komandu – potez koji označava kraj jedne politike i početak njegovog izgona.
Brak Petra i Aleksandre formalno nikada nije raskinut, ali se putevi razilaze – kralj odlazi u Sjedinjene Američke Države, princeza ostaje u Engleskoj. Petar umire 1970. godine u Denveru, Aleksandra 1993. godine u Veneciji. Tek 2013. godine, njeni posmrtni ostaci stižu u Srbiju – zemlju koju za života nije videla.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Priča o ženidbi Petra II nije romansa, već svedočanstvo usamljenog vladara koji je verovao da će mu strana prestonica vratiti vlast nad zemljom. Umesto toga dobio je ulogu u tuđem scenariju i život u izgnanstvu. Pre nego što poslušamo savete „prijatelja“ iz velikih centara moći, vredi se setiti priče o nesrećnom kralju i zemlji, a i rata koji je promenio lice srpskog naroda.
Piše: Nina Stojanović
