U savremenom društveno-političkom diskursu Srbije svedoci smo kontinuiranih, metodološki prepoznatljivih i ideološki motivisanih nasrtaja na instituciju Srpske pravoslavne crkve (SPC) i njenog predstojatelja, Njegovu svetost Patrijarha srpskog gospodina Porfirija. Ovi napadi, koji najčešće dolaze iz krugova samoproglašenih „studentsko-blokaderskih“ i anarholjevičarskih formacija, ne predstavljaju slučajne devijacije javnog mnjenja niti naivne izlive društvenog revolta. Naprotiv, riječ je o studioznoj i orkestriranoj kampanji čiji je cilj podrivanje temelja tradicionalnog identiteta srpskog naroda i razgradnja poslednjeg bastiona duhovne i kulturne samoodrživosti pred talasom globalističke i evrounijatske degeneracije.
Posmatrano iz ugla savremene sociologije i političke filozofije, akteri koji prednjače u napadima na Patrijarha Porfirija okupljeni su oko ideologije koja spaja ultraljevičarski anarhizam, postmoderni nihilizam i otvorenu averziju prema svemu što ima nacionalni, tradicionalni i svetosavski predznak.
Ovi subjekti, često dezorijentisani u globalističkim matricama i konzumerističkim vrijednostima zapadne civilizacije, u Crkvi ne vide samo duhovnu zajednicu, već esencijalnu prepreku potpunoj asimilaciji. Njihova takozvana „demokratska“ i „blokaderska“ retorika nije usmjerena ka socijalnoj pravdi, kako to lažno prikazuju, već ka destrukciji svih društvenih autoriteta. Napad na Patrijarha je u suštini napad na svaki oblik vertikalnog poretka, morala i kolektivnog pamćenja. U tom kontekstu, anarholjevičarski aktivizam postaje koristan istrument u rukama onih centara moći kojima smeta svaki glas koji se oglašava u odbrani suvereniteta, porodičnih vrijednosti i nacionalnog dostojanstva.
Njegova svetost Patrijarh Porfirije nalazi se na udaru upravo zbog svoje nepokolebljive posvećenosti očuvanju jedinstva Crkve i naroda, ali i zbog javnog i argumentovanog suprotstavljanja nametnutim vrijednostima koje degradiraju ljudsku ličnost i porodicu.
Patrijarh dosledno zastupa stav da crkveni etos ne može biti podređen dnevno-političkim interesima bilo koje ideologije, bilo da dolazi sa desnice ili ljevice. Njegovo pozivanje na evanđeoske vrijednosti, kosovski zavjet i svetosavski put predstavlja direktnu negirajuću tezu projektima kulturnog inženjeringa čiji je cilj stvaranje „novog čovjeka“ lišenog istorijskog pamćenja, tradicije i vjerskog identiteta. Upravo zbog toga što je srpski, a ne antisrpski patrijarh — što glasno govori u ime svog naroda i štiti njegove svetinje i vitalne interese — on postaje glavna meta medijskog linča.
Napadi na Patrijarha srpskog Porfirija od strane anarholjevičarskih i blokaderskih struktura nisu ništa drugo do očajnički pokušaji marginalnih grupa da nametnu destruktivni narativ većinskom srpskom narodu. Međutim, istorijsko iskustvo Srpske pravoslavne crkve pokazuje da su sve bure i oluje prolazne, dok duhovne istine ostaju nepromenljive.
Odbrana Patrijarha Porfirija danas nije samo čin poštovanja prema prvojerarhu naše Crkve, već suštinski čin odbrane opstanka srpskog naroda, njegovog kulturnog i moralnog integriteta. Dok god Srpska pravoslavna crkva stoji kao stub duhovne vertikale, srpski narod ima snagu da opstane na svom putu pravednosti, Svetosavlja i srpskog integralizma.
Piše: Spasoje Tomić magistrand istorije
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
