Ivan Babejić, poznat kao „gorski car“ i „homoljski Dilindžer“, ostao je upamćen kao jedan od najčuvenijih odmetnika Kraljevine Jugoslavije, odmah uz Jovu Stanisavljevića Čarugu. Rođen je u vlaškoj porodici u Laznici kod Žagubice, ali se u izvorima pojavljuju različite godine njegovog rođenja – 1894. i 1896. godine. Njegov život vremenom je postao nerazmrsiva mešavina policijskih izveštaja, novinskih tekstova, narodnih pesama i legendi.
Kao vojnik srpske vojske učestvovao je u borbama tokom Prvog svetskog rata. Za vreme bugarske okupacije bio je zarobljen, ali je uspeo da pobegne i skloni se u homoljske šume. List „Vreme“ pisao je 1928. godine da su bugarske vlasti za njim slale čitave jedinice vojske i žandarmerije, ali nisu uspevale da ga uhvate.
Po završetku rata Babejić se predao vlastima, ali je ubrzo optužen za krađu dva para volova i osuđen na godinu dana zatvora. Tokom sprovođenja u Niš, navodno je sa lisicama na rukama iskočio iz voza koji se kretao velikom brzinom i ponovo nestao u šumama. Od tada počinje njegov višegodišnji sukob sa žandarmerijom, ali i obračun sa ljudima za koje je verovao da su ga izdali.
Bio je oženjen Anom iz Laznice, sa kojom je dobio sina Branka. Dečak je umro kada je imao četiri godine, a pouzdani podaci o uzroku smrti nisu sačuvani. Priča da su ga ubili žandarmi ostala je deo lokalnog predanja i ne može se smatrati potvrđenom istorijskom činjenicom.
Babejić je hajdukovao približno 18 godina. Dok su ga vlasti opisivale kao opasnog razbojnika odgovornog za pljačke i ubistva, deo siromašnog stanovništva Homolja u njemu je video zaštitnika koji je uzimao od bogatih i pomagao nevoljnicima. Kasniji hroničari navodili su da mu nijedno od brojnih pripisivanih ubistava nije bilo nesporno dokazano. Za njim je bila raspisana ogromna nagrada, ali se u izvorima pojavljuju različiti iznosi – od 100.000 do 150.000 dinara.
Njegovo telo pronađeno je 5. septembra 1934. godine u kući Miše Ilića u Paljanima kod Ćuprije. Ilić je tvrdio da je pucao na Babejića i njegovog pratioca Dražu Gligorijevića, koji je uspeo da pobegne. Međutim, kada je Gligorijević uhapšen 1940. godine, izjavio je da je upravo on ubio Babejića, dok mu je Ilić samo pomogao. Zbog tih protivrečnih iskaza, priča o smrti „gorskog cara“ nikada nije potpuno razjašnjena.
Babejićevo telo bilo je izloženo na vašarištu u Ćupriji kako bi se narod uverio da je čuveni odmetnik zaista mrtav. Prema zapisu novinara Bode D. Nikolića, samo prvog dana došlo je oko 4.000 ljudi. Sahranjen je na nepoznatom mestu, bez obeleženog groba, ali je u narodnom pamćenju Homolja nastavio da živi kao čovek za koga se govorilo da ga „kuršum ne bije“.
Piše: Stefan Stojanović
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
