Na današnji dan, 15. maja 1914. godine, u Beogradu je u 37. godini života iznenada preminuo Jovan Skerlić – jedan od najblistavijih umova srpske kulture na prelazu vekova, književni kritičar, istoričar književnosti, profesor Beogradskog univerziteta i član Srpske kraljevske akademije.
Skerlićev život bio je kratak, ali plamen: „Živeti – znači raditi!“ glasio je njegov moto. I radio je neumorno, sa strašću i vatrom koju malo ko u našoj kulturi može da nadmaši. Studirao je u Beogradu, Parizu i Ženevi, a već kao mlad čovek postao je jedan od najoštrijih glasova srpske intelektualne scene. Njegove Pisci i knjige (u devet svezaka), Istorija nove srpske književnosti, studije Omladina i njena književnost, ogledi o Svetozaru Markoviću, omladinskom pokretu, jugoslovenskoj ideji i francuskoj književnosti nisu bile samo kritike – bile su to munje koje su osvetljavale put celoj jednoj generaciji.
U doba kada se Srbija budila za velike snove posle vekova ropstva, Skerlić je bio njen oštri, hrabri i nepokolebljivi glas. Zalagao se za evropsku, prosvetljenu, modernu Srbiju i za književnost koja služi narodu. Borio se protiv bankokratije, duhovne lenjosti, lažne patetike i konzervativne tromosti. Njegov stil činio je da i najteže ideje postanu žive, ubedljive i dostupne širokom krugu čitalaca.
Iako je umro mlad, samo nekoliko meseci pre izbijanja Prvog svetskog rata, ostavio je za sobom opus koji se retko viđa u tako kratkom životu. Njegova Istorija nove srpske književnosti postala je temeljno delo za sve buduće generacije, a kritički kriterijumi koje je postavio još uvek služe kao mera vrednosti u srpskoj književnosti.
Ostao je primer kako se voli književnost, narod i istina bez kompromisa.
Piše: Stefan Bogdanović
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta srpskiugao.rs bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
