Beogradskog proleća, na današnji dan 20. aprila 1860. godine, rodio se Vojislav Ilić. Bio je to dečak koji će postati jedan od najvećih lirskih pesnika srpske književnosti, prepoznatljiv po stihovima kojima je opevao melanholiju i lepotu.
Odrastanje u domu književnika Jovana Ilića rano ga je uvelo u središte srpskog kulturnog života, gde je kroz stalni kontakt sa Lazom Kostićem i Đurom Jakšićem formirao svoj umetnički put. Njegovu poeziju ka melanholiji i motivima prolaznosti, odnosno svesti o prolaznosti života, trajno je oblikovala smrt prve supruge Tide i njihovo dvoje dece. Zasnivanje porodice sa Milevom, ćerkom pesnika Đure Milutinovića, nije izbrisalo lična iskustva koja su se trajno odrazila u njegovim stihovima.
Sudbina ga je na kraju odvela u Prištinu, gde je u srpskom konzulatu radio kao pisar pod nadzorom Branislava Nušića. Svedočenja velikog komediografa iz tog perioda ističu Ilićevu profesionalnost i snagu karaktera, koji nisu popustili ni pod pritiskom siromaštva i narušenog zdravlja tokom službovanja na jugu.
Konačni povratak u Beograd doneo je progresiju tuberkuloze koja je u trideset prvoj godini života prekinula njegov reformatorski rad, ali je iza sebe ostavio opus od preko tri stotine pesama, među kojima su čuvene „Sivo, sumorno nebo“, „Grm“ i „Tibulo“. Ilić je ostao upamćen kao tvorac moderne srpske lirike koji je pejzažnu poeziju i preciznost stiha uzdigao na viši nivo, utemeljivši pravac poznat kao vojislavizam. Njegovo nasleđe danas simbolizuju stihovi pesme „Zapušteni istočnik“ uklesani u spomenik koji se nalazi unutar beogradskog Novog groblja. Natpis podseća na pesnika čiji je rad postavio temelje svim budućim generacijama srpskih modernista.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Vojislav Ilić nije bio samo pesnik, već čovek koji je svojim radom zauvek promenio način na koji pišemo i osećamo stihove. Iako je živeo kratko i teško, ostavio nam je pesme koje se i danas čitaju sa istim žarom, jer govore o temama bliskim svakom čoveku.
Piše: Stefan Bogdanović
