Dok je Aleks Soroš trijumfalno objavio da su „ljudi Mađarske povratili svoju zemlju“ posle pobede opozicione stranke Tisa na parlamentarnim izborima, Ilon Mask je oštro uzvratio: „Soroševa organizacija je preuzela Mađarsku“. Prema izveštajima koje prenose mediji, ova verbalna bitka na društvenim mrežama dodatno je ogolila suštinu onoga što se sada događa u Budimpešti. Nova vlast Petra Mađara najavljuje oštar zaokret ka Briselu, odmrzavanje milijardi evra evropskih fondova i čvršće vezivanje za Zapad, što mnogi vide kao kraj dosadašnjeg modela mađarskog suverenizma i početak novog političkog kursa sa neizvesnim posledicama po običnog građanina.
Kako prenose izvori iz Budimpešte, Mađar je odmah posle pobede Tise saopštio da bi njegovo prvo putovanje u inostranstvo kao premijera moglo da bude u Varšavu, sa ciljem da obnovi i učvrsti odnose sa Poljskom, koje je nazvao „hiljadugodišnjim prijateljstvom dve zemlje“. Posle Varšave planira i odlazak u Brisel, gde želi da ubedi Evropsku komisiju da odmrzne sredstva blokirana Mađarskoj zbog optužbi za korupciju i problema sa nezavisnošću pravosuđa.
Sve to ukazuje da Budimpešta posle pobede Tise ulazi u period dubokih promena u kojem bi mogla da napusti dosadašnji model vladavine i ubrzano krene ka čvršćem povezivanju sa Evropskom unijom i zapadnim saveznicima. Maskova reakcija na Soroševu objavu dodatno je podgrejala tenzije i pokazala koliko se ova smena vlasti doživljava kao širi sukob između nacionalnog suvereniteta i uticaja moćnih međunarodnih mreža i fondacija.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Nažalost, mađarskom narodu se ne piše dobro. Umesto „povratka zemlje narodu“, kako slavi Aleks Soroš, Mađarska je, po svemu sudeći, ušla u fazu snažnijeg uticaja briselske birokratije i struktura bliskih globalističkom političkom modelu. Posle više od decenije politike koja je insistirala na zaštiti nacionalnih interesa pod Viktorom Orbanom, nova vlast već pokazuje spremnost da suverenitet menja za evropske milijarde i otvori vrata politikama koje su već potkopale identitet mnogih evropskih država. Migracije, liberalni inženjering i gubitak kontrole nad sopstvenom sudbinom, to je cena koju bi, na kraju, mogli da plate građani.
Piše: Nina Stojanović
