U brdima iznad Negotina, sklonjen od glavnih puteva i turističke vreve, stoji Manastir Koroglaš, posvećen Vavedenju Presvete Bogorodice. Skromnog izgleda, ali snažnog istorijskog i duhovnog značaja, ovaj manastir vekovima svedoči o istrajnosti srpskog naroda u Timočkoj krajini.
Prema narodnom predanju, Koroglaš je nastao u drugoj polovini 15. veka, posle pada Srpske despotovine 1459. godine. Njegovo osnivanje vezuje se za despota Đurđa Brankovića, odnosno za njegovu porodicu i najbliže krugove. U vremenu kada je srpska srednjovekovna država nestajala pod osmanskim naletom, upravo ovakve svetinje postajale su duhovna uporišta i čuvari sećanja na slobodnu Srbiju.
Tokom 18. i 19. veka Koroglaš je imao važno mesto u crkvenom životu istočne Srbije. U burnim istorijskim vremenima, monasi su pomagali narodu, skrivali hajduke i čuvali pravoslavnu veru na prostoru izloženom stalnim ratovima i pritiscima. Manastir je više puta rušen i spaljivan u austro-turskim sukobima, Kočinoj krajini, kao i u vreme Prvog i Drugog srpskog ustanka, ali je svaki put obnavljan.
Današnja crkva podignuta je između 1856. i 1859. godine u vreme obnove srpske državnosti pod Obrenovićima. Iako ne pripada redu velikih i raskošnih manastirskih kompleksa, Koroglaš i danas ostavlja snažan utisak tišinom, dostojanstvom i duhovnim kontinuitetom. Danas je to aktivan ženski manastir, miran, namenjen onima koji traže autentično mesto molitve i sabranosti.
U narodnom predanju zauzima posebno mesto zbog verovanja da je tu sahranjen Kraljević Marko. Iako istorijska nauka za to nema potvrdu, ova svetinja i danas živi kao snažan simbol srpske epske tradicije i narodnog pamćenja
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
U njegovoj istoriji sabrani su stradanje, obnova i vernost korenima, zbog čega zaslužuje mnogo vidljivije mesto u srpskom kulturnom i duhovnom pamćenju.
Piše: Nina Stojanović
