U noći između subote i nedelje, oko 40 pripadnika levičarske ekstremističke scene napalo je Tursku ambasadu u Berlinu. Napadači su crvenom farbom premazali ogradu, zapalili dimne bombe i oštetili i susednu zgradu Južnoafričke ambasade u Berlinu. Policija je uhapsila dvojicu mladića, starosti 19 i 20 godina, dok istragu vodi Državna bezbednost zbog sumnje na politički motivisan napad.
Incident se dogodio nekoliko sati posle ponoći. Počinioci su farbu izlili i po trotoaru, ispisali belu parolu čiji sadržaj nije saopšten, a potom aktivirali dimne naprave. Odgovornost za napad preuzeta je na platformi Indymedia, uz poruku „Defend Kobane“ (grad na severu Sirije blizu turske granice) i optužbe na račun nove sirijske vlasti.
Ovo nije prvi put da nemačka levičarska scena cilja turske institucije. Ankara se među radikalima godinama označava kao neprijatelj zbog borbe protiv ,,PKK” (kurdska politička i oružana organizacija osnovana 1978. godine u Turskoj), koja je na listi terorističkih organizacija u Evropskoj uniji i Sjedinjenih Američkih Država. Čak ni najave o njenom formalnom raspuštanju prošle godine nisu umanjile nasilnu retoriku i akcije ekstremista.
Tekst objavljen na Indymediji otkriva motive napada – podršku Rožavi i Kobaneu kao „simbolima revolucije“. Takva retorika pokazuje spremnost dela nemačke levice da nasilje opravda „međunarodnom solidarnošću“, uz prećutkivanje terorističkog karaktera grupa koje se glorifikuju. Istovremeno, ovakvi napadi dovode u pitanje bezbednost diplomatskih predstavništava u samom centru Evrope.
Za to vreme radikalne grupe koriste nasilje kao političko sredstvo, a reakcije vlasti ostaju ograničene. Ovo nije puko vandalstvo, već direktan izazov međunarodnim odnosima i osnovnim pravilima diplomatske zaštite.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Napad na tursku ambasadu nije izolovan incident, već pokazatelj lažnog morala radikalne levice, koja nasilje osuđuje samo kada joj ne služi. Sloboda ne može postojati bez reda, a „solidarnost“ koja se iskazuje dimnim bombama i farbom vodi u haos, ne u pravdu.
Piše: Stefan Stojanović
