U noći između 3. i 4. juna 1941. godine, u prirodnoj Korićkoj jami kod Bileće, ustaše sastavljene od muslimana iz Kule kod Gacka izvršile su monstruozan pokolj nad srpskim stanovništvom. Više od 200 nedužnih Srba iz Korita i okolnih sela ubijeno je na najsvirepiji način, a njihova tela bačena su u duboki bezdan kako bi zločin bio sakriven od očiju sveta.
Ovaj masakr predstavlja samo jedno u nizu strahovitih zverstava koja su ustaše počinile nad srpskim narodom tokom Drugog svetskog rata u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Žrtve su bili seljaci, očevi, majke i deca koji nisu predstavljali nikakvu pretnju, krivi su bili samo što su Srbi.
Najmlađa žrtva bio je četrnaestogodišnji Kosta Glušac, dok je najstariji Jevto Svorcan imao 80 godina. Tokom iskopavanja kostiju iz jame 1953. godine pronađeno je 180 ljudskih lobanja, što svedoči o razmerama užasa. Najteže su stradale porodice Svorcan, Bjelića, Starović, Trklja, Šarović, Šakota, Glušac, Rogač, Jakšić, Dumnić, Kovačević, Kurdulija, Kosnić, Milošević, Milović, Nosović i Radan.
Godine 1953. izvršena je ekshumacija posmrtnih ostataka žrtava. Prvo spomen-obeležje podignuto je 1966. godine, a povodom pedesetogodišnjice zločina 1991. godine na spomenik je postavljena impresivna skulptura akademskog vajara Nandora Glida iz Beograda, koja i danas stoji kao nemi svedok srpske patnje i opomena budućim pokolenjima.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
U eri kada se istorija često prepravlja i zločini nad Srbima minimiziraju, sećanje na Korićku jamu ostaje važan deo nacionalnog identiteta. Srpski narod ne zaboravlja svoje mučenike i nastavlja da se bori protiv pokušaja da se njihova stradanja izbrišu iz kolektivnog sećanja. Korićka jama nije samo prirodna jama, ona je večni spomenik na vekovna srpska stradanja i podsetnik da se istina mora čuvati.
Piše: Stefan Stojanović
