Ime Sime Antonića, poznatog kao Simo Bojić ili Bojović Antonić, danas je gotovo zaboravljeno, iako je početkom XX veka bio jedan od najpoznatijih rvača Evrope i sveta. Njegova karijera, obeležena spektakularnim pobedama i titulom svetskog šampiona, završila se naglo i pod nerazjašnjenim okolnostima, ostavljajući za sobom priču koja i danas izaziva pažnju i sumnju.
Rođen u selu Reša, današnjoj Hreši kod Sarajeva, Antonić je poticao iz porodice Bojića/Bojovića. Već tada se izdvajao fizičkom pojavom – preko dva metra visine i oko 137 kilograma težine. U vremenu kada je rvanje doživljavalo procvat u evropskim metropolama, takva snaga i izdržljivost ubrzo su ga vinule u sam vrh. Njegov najveći uspeh zabeležen je 1908. godine u Beču, kada je pobedio tadašnjeg svetskog šampiona Koha iz Nemačke i osvojio titulu, uz nagradu od 2500 kruna.
O njemu su pisali i domaći i strani listovi, nazivajući ga „srpskim divom“ i „svetskim atletom“. Njegovi nastupi privlačili su hiljade gledalaca, dok su pojedini strani mediji pokušavali da ospore njegov identite, tako što su ga svi svojatali i Hrvati i Bosanci, što je izazivalo polemike u štampi. Zanimljiv je i odnos austrougarskih vlasti, koje ga nisu primile u vojsku – navodno zbog prevelike snage i građe, što govori koliko je odudarao od proseka.
Ipak, vrhunac slave pratio je i nagli pad. Prema najrasprostranjenijem predanju, Antonić je stradao u Marselju, neposredno pred jedno veliko takmičenje, gde je, kako se veruje, otrovan. Ova verzija nikada nije potvrđena, ali ni opovrgnuta, što njegov kraj čini još misterioznijim.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Sudbina Sime Antonića otvara pitanje kako istorija bira koga će pamtiti, a koga zaboraviti. Čovek koji je bio simbol snage i uspeha u međunarodnoj areni danas je gotovo izbrisan iz kolektivnog sećanja. Njegova priča podseća da iza sportskih titula često stoje političke igre, rivalstva i interesi – i da slava, koliko god velika bila, može nestati brže nego što je stečena.
Piše: Stefan Stojanović
