Na današnji dan, 17. aprila 1814. godine, u selu Ugrini rođen je Josif Pančić, čovek koji će postati sinonim za srpsku botaniku. Put od skromnog doma preko školskih klupa u Gospiću, Rijeci i Zagrebu vodio je do Pešte, gde 1842. godine stiče diplomu medicine, ali lekarsku praksu brzo napušta radi istraživanja prirode. Dolazak u Srbiju 1853. godine na mesto profesora gimanzije označili su početak naučne misije koja je trajala neprekidno do 1888. godine.
Beogradski period obeležile su visoke funkcije i vizionarski rad. Šest rektorskih mandata na Velikoj školi i predavanja iz brojnih prirodnih disciplina krunisani su 1887. godine, kada Pančić staje na čelo Srpske kraljevske akademije kao njen prvi predsednik. Paralelno sa administrativnim dužnostima, teren mu je ostao primarna laboratorija za oblikovanje domaće nauke.
Istorijski naučni trijumf dogodio se 1875. godine na padinama Tare, kod Zaovina. Otkriće Pančićeve omorike, živi fosil koji je čudom preživeo ledeno doba na uskom prostoru zapadne Srbije, iznenadio je ceo svet. Tokom radnog veka Pančić je opisao 102 nove vrste, obradio oko 2.500 biljnih kategorija i Beogradu podario prvu Botaničku baštu – čuveni Jevremovac.
Posebna veza spajala ga je sa Kopaonikom još od prve posete 1851. godine. Poslednja želja da počiva na ovoj planini ispunjena je 1951. godine podizanjem mauzoleja na najvišoj koti, koja od tada nosi naziv Pančićev vrh.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Josif Pančić biljke je krstio srpskim imenima i tako nauku približio narodu, dok je istovremeno među prvima vizionarski upozoravao na neophodnost očuvanja prirodne sredine. Njegov rad nije ostao zarobljen samo u knjigama; Pančić je urezao neizbrisiv, živ trag kako u temelje srpske nauke, tako i u samo srce terena koji je decenijama neumorno istraživao.
Piše: Stefan Bogdanović
