Kod spomen-obeležja u banjalučkom naselju Bijeli Potok danas je služen parastos i položeni venci u znak sećanja na 54 srpska civila brutalno ubijena u ustaškom pokolju na pravoslavni Vaskrs 5. aprila 1942. godine. Među žrtvama bila je i beba stara samo godinu dana. Ova godišnja komemoracija, koja se održava drugog dana Vaskrsa, okuplja potomke stradalih i podseća na zločin koji je ostao nekažnjen, deo sistematskog ustaškog genocida nad Srbima u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj.
Ustaše iz susednog sela Debeljaci i Pionir došle su tog Vaskršnjeg ponedeljka u srpsko naselje pod izgovorom čestitanja praznika. Umesto mirnog okupljanja, započele su krvavi masakr. Naoružane noževima, maljevima i krampovima, ubijale su žene, decu i starce hladnim oružjem kako bi izbegle pucnje i buku. Najteže su stradale porodice Vujasinović, Milinković, Bogojević, Ćurlić i Adamović u nekim kućama poklani su svi članovi. Prema istorijskim podacima, muškarci su se sakrili u šumi očekujući „zaštitu“ od komšija, ali niko nije došao.
Preživeli svedok Milenko Milinković, tada osmogodišnjak, kasnije je ispričao kako su ustaše prvo tražile muškarce, a zatim otvorile vatru i noževima završile posao. Najmlađa žrtva, Uroš Milinković iz porodice Milinković, ubijen je na najsvirepiji način – odrubljena glava postala je simbol ustaškog bezumlja. Niko od počinilaca nikada nije odgovarao pred sudom. Osamdeset četiri godine kasnije, potomci žrtava i dalje se okupljaju svakog drugog dana Vaskrsa da odaju počast svojim precima i polože vence na spomen-obeležje podignuto 2002. godine.
Pogled redakcije portala Srpski Ugao
Zločin u Bijelom Potoku je deo planskog genocida. Dok god počinioci i njihovi ideološki naslednici ne budu jasno i nedvosmisleno osuđeni, a žrtve dobile dostojno mesto u kolektivnom sećanju regiona, pravo pomirenje ostaje nedostižno. Sećanje na ovih 54 nevino poklanih života obaveza je svih koji žele da budućnost bude bolja od te krvave prošlosti.
Piše: Nina Stojanović
